Son68 - Stoppen met roken dagboek

Ik ben 2 keer gestopt met nicotinepleisters. Dat het de 1e keer niet lukte, lag geheel aan mezelf en niet aan de pleisters.

Ik begon braaf met stap 3, pleisters van 21 mg. Ik zweefde door de dag heen, voelde me high en heel raar om maar niet te spreken over de maffe dromen die ik had. Het werd me duidelijk dat ik een overdosis nicotine binnenkreeg toen ik eens het aantal sigaretten dat ik per dag rookte vermenigvuldigde met het nicotinegehalte per sigaret. Ik kwam op nog geen 9 mg uit. Niet zo gek dat ik zweefde van 2,5 keer mijn gebruikelijke dosis!

Ik ben overgegaan op pleister van 14 mg per dag en dat voelde een stuk beter. Maar wat te doen met die dure doos met pleisters van 21 mg? Ik heb ze gebruikt als tussenstap tussen de 14 en de 7 mg en onder de ene helft het stripje laten zitten en onder de andere helft niet. Het geheel met een milde hansaplast vastgeplakt en dat werkte prima! Dus in plaats van een week met een doos van 7 mg te doen, doe je 2 weken met een doos van 14. En het kan nog mooier!

Als je naar de nicotine-afgifte per dag kijkt, zie je dat er in elke pleister genoeg zit voor 3 dagen. Dus ik heb elke pleister ook nog eens 3 dagen gebruikt. Wel steeds op een andere plek op je huid natuurlijk. Aangezien de pleister niet meer plakt nadat je hem hebt verwijderd, heb ik hem weer met Hansaplast vastgeplakt. Ook ideaal als de pleister even af moet in zwembad of sauna of 's nachts.

Succes!

Jeahhhhhh! Vandaag 100 dagen gestopt. Ik heb een kop als een meloen, want ik ben ontzettend verkouden, maar dus wel al weer 100 dagen een rookvrije meloen. Ik vind het tijd worden om mezelf eens flink te belonen, nietwaar?

Het is wellicht niet de juiste benadering van het stopproces (want negatief), maar ik ben reuze benieuwd welke ontwenningsverschijnselen-top-3 mijn medestoppers hebben.

De mijne ziet er als volgt uit:

• Met stip op nummer 1: slecht slapen tijdens de goede nachten en tijdens de slechte nachten... ach, laat maar.
• Fraaie 2e plaats: een lontje zo kort dat het af en toe aan rabiës doet denken (sorry schatje)
• Last but not least: vraatzucht

Medestrijders, zet 'em op!!

1001 sigaretten geleden heb ik het weer aangedurfd om te stoppen met roken. 2 jaar ervoor stopte ik ook, beschreef dat hier op het blog uitgebreid en struikelde na 6 maanden, ondanks dat het heel goed ging. Daarna heb ik anderhalf jaar aangemodderd voor ik dus opnieuw durfde te stoppen. Ik was minder gemotiveerd dan toen, maar merk nu dat motivatie helpt, maar met een beetje minder lukt het ook.

Op dit moment heb ik het moeilijk en veel te vaak snak ik naar een sigaret, terwijl die fase toch een beetje achter me lag, het begon net wat rustiger te worden na 80 dagen niet roken. Ik weet dat het niets oplost, maar het voelt nu alsof ik op 2 fronten moet strijden. Tanden gewoon maar op elkaar zetten? Wraaaahhh!

Het had zo mooi kunnen zijn: vandaag 8 maanden gestopt, maar helaas is ook dit paard gestruikeld. Twee maanden geleden schreef ik nog een heel blij bericht en nog diezelfde avond begon het mis te gaan. Wat is er gebeurd?

Omdat ik niet alleen roker, maar ook blower was, had ik vanaf het begin met mezelf afgesproken dat ik af en toe een echte joint zou mogen roken. Omdat voor een verslaafde een kreet als " af en toe"  meestal niet werkt, heb ik er van gemaakt: elke 2 maanden.

Met 6 maanden stoppen, mocht ik van mezelf dus weer één of 2 joints. Ik kon niemand vinden waarbij ik een peuk kon bietsen en heb toen een pakje gekocht; het eerste pakje in 6 maanden. En daar ging het mis...

Ik heb ongeveer de helft van dat pakje opgemaakt aan joints voordat ik het over mijn hart kon verkrijgen om het weg te (laten) gooien. Vanaf dat moment heb ik weer af en toe gerookt en heb later nog een paar keer een pakje gekocht. Ik heb mezelf niet helemaal laten gaan, maar de afgelopen 2 maanden tellen niet als "gestopt met roken". Toch wil ik ook mijn teller niet op 0 zetten, want al die peuken die ik niet heb gerookt, heb ik nog steeds niet gerookt. Ik zie wel wat ik met die teller doe.

Vanaf afgelopen maandag heb ik weer met mezelf afgesproken dat ik niet meer rook. Geen excuses meer! Het is nu zaak gemotiveerd te blijven, want het is erg lastig als je de afspraak met jezelf eenmaal hebt verbroken. Ik was zo trots op mezelf en deze terugval voelt waardeloos aan. Echt balen, want ik begon net in een fase te komen waarin het niet-roken een steeds minder belangrijke rol ging spelen.

Afijn, het rokersleed is nog niet geleden, maar ik strijd dapper voort ...

Er staan natuurlijk al triljoen "Ik ben 6 maanden gestopt" dagboeken op deze site, maar ik voeg de mijne gewoon toe, want dit zijn nl. MIJN 6 maanden :-)

Wat leek deze dag vreselijk ver weg 6 maanden geleden. Tergend langzaam verstreek de eerste week, de tweede week, de eerste maand en nog steeds leek dat half jaar eindeloos ver weg. En dan ineens bij 4 of 5 maanden, ben je er niet meer zo erg mee bezig. Je vergeet hoe lang je precies gestopt bent en moet er echt voor gaan rekenen. Dan begint het pas echt leuk te worden :-)

Ik voel me heerlijk. Ik voel me trots en supergezond. Stoppen met roken was het beste cadeau dat ik mezelf geven kon. Elke keer als ik er aan denk dat ik niet meer hoef te roken ben ik zo ontzettend blij dat ik het heb aangedurfd. En wat was het toch ontzettend veel makkelijker dan ik ooit had durven dromen! Natuurlijk waren er moeilijke momenten en lukt het niet zonder echt gemotiveerd te zijn, moet je af en toe flink je tanden op elkaar zetten en krijg je te maken met een aantal vervelende bijwerkingen, maar al met al is het in de verste verte niet de lijdensweg geworden die ik vreesde. Integendeel!

De gedachte aan een sigaret overvalt me soms nog, vooral op momenten van blijdschap, opluchting of verdriet, maar het is weer snel over en zeer goed te weerstaan. Ik denk dat de eerste dag waarop ik niet aan roken denk, de HELE DAG NIET AAN ROKEN DENK, nu snel een feit zal worden en daar kijk ik echt naar uit.

En nu ben ik dan 6 maanden gestopt. Ik weet nog hoe bang is was om kilo's aan te komen. Dat was trouwens gedurende vele jaren een belangrijk excuus om niet te stoppen. Ook die angst is ongegrond gebleken: ik ben helemaal niks aangekomen en daar zo mogelijk nog trotser op dan op de overwinning van mijn nicotineverslaving. Ik geef toe dat dat bepaald niet vanzelf is gegaan want ik sport me helemaal suf en ook daardoor voel ik me weer geweldig! Ik heb mijn nicotineverslaving vervangen door een endorfineverslaving en heb geen moment spijt gehad van mijn beslissing om te stoppen of terugverlangd naar de tijd dat ik nog rookte. Een hele blije stopper dus!

Veel succes voor alle (toekomstige) stoppers hier!!